همش یه اتفاق بود

یه اتفاق که مقصرش من نبودم

شب بود

وساعت اتاقت ا زلالایی بارون خوابید

وتورو بیدارنکرد برای رفتن

چه اتفاق قشنگی...

        عریانی لحظه ها بی تابم می کند.

کاش

فرصتی

برای

دوست

داشتن

بگذارند.

توهین ها سکه تقلبی اند

ما ناگزیریم آنها را بشنویم

ولی مجبور نیستیم قبولشان کنیم .

آره مجبور نیستیم......!!!!!

        رها کن وبه خدا بسپار

دلبرا دل بردی و بی دل رها کردی مرا

ای فلک رحمی نما از گل جداکردی مرا

چون قدح لبریزبودیم از شراب وصل تو

بی وفا آخر جدا از می چرا کردی مرا؟

.

.

.

این که آدم از آفریدگارش بخوادکه منوببر....!

یعنی اینکه خیلی دوسش داره

نه اینکه اززندگی خسته شده ....!

   اما

   یک دشت خاطره تقدیم تو میکنم.

من میروم

   مثل حباب آب

    مثل عبور باد

   مثل سلام صبح

   مثل گل بهار .

من می روم

بازوزه های باد با هق هق صدا

با زجه های برگ.

من می روم

تا خواب یک سکو ت

تا بازی نسیم

تا برگها وباد

تامرگ پونه ها

تا لحظه های مرگ.

من می روم

آرام وبی صدا

تنها ویخ زده

بی ابر بی نسیم

بی آسمان وآب.

من می روم

اما

در دستهای من

یک بوته التماس

یک شاخه از سکوت

یک کوه از سوال.

من می روم

اما

درچشمهای من

یک قطره انتظار

یک دشت اطلسی

دریایی از امید.

من می روم

اما

دیدار ما

بعد نگاه رز

بعد عبور صبح

پشت سکوت ابر.

من می روم

اما

دیدار ما

دریای عاشقی.

این مطلب مال دوران بچگیمه مال دوران راهنمایی

واسه زندگی

حالا چه قصر باشه

چه......

یه چاردیواری چوبی......

دستام دستای گرمت تورو می خواد

اگه وقت داشتی دستمو بگیر

غنچه خاطره ها باتو شکفتن دارد    

                     سخن عشق کنارتو چه گفتن دارد

صدف دل که بود جایگه مهرووفا    

                  باحضور تو دری تازه به سفتن دارد

خوشحالم که به جمعتون اومدم

به زودی پست جدید می ذارم.

باش

تا

اگر

کسی

سنگی

به طرفت

پرتاب

کرد

سنگ

غرق

شود

تو

متلاطم

نشوی

این وب لاگ برای یه مدت طولانی به روز نخواهد شد.

                                                 به امید با هم بودنی دوباره

ای سبو آتش زدی برجان من         ای سبو بردی همه ایمان من

ای سبو برگو زخاک کیستی         کاینچنین لب می نهی برجان من

ای سبو من مست وحیران توام       عاشق چشمان گریان توام

در کویر خشک تنهایی وغم            سائل فضل فراوان توام 

 ای سبو تو دلبر ودلداده ای         ای سبو تو پر زنور باده ای

ای سبو زین عالم خاکی نه ای         در میان خاکیان افتاده ای

ای سبو من عاشق بوی توام          ای سبو در بند گیسوی توام

ای سبو گمگشته در کوی توام         کشته ابروی دلجوی توام

  "کاش

  طعم

  گس

  آدامس

  زندگیم

   از

   بین

   برود"

*****************************

صدای بیل وکلنگ می آید

مرا به سویی می برند

نه!

تابلویی نیست!!!

کارگران مشغول کار نیستند!!!!

صدای بیل و.... می آید.

مرده ام!!!

جسدم را....

صدای بیل وکلنگ می آید....

خواب دیدم خواب دیدم خواب بود                     

خواب بود اما چه پر اعجاب بود

در میان بزم رندان دیدمش

پیر مرشد را که چون مهتاب بود

پرواز استاد امین پور را به عالم باقی تسلیت می گم.    " روحش شاد"

ببخشید که این روزها

خوب تر از همیشه برای جذب دوباره ات تلاش می کنم

ببخشید که سلول های مغزم نیز عاشق شده اند ودست بردارت نیستند

این همه گناه خوب تقصیر من نیست....

حالش خیلی بهتره

لطفا" اینو بخونید:

بغض دارم

اشک هم

انگار دنبال عروسک دوران کودکیم می گردم

من با همه فرق دارم

نقاشی می کشم

روی آسمان

با انگشت

می آیید نمایشگاه نقاشیهایم را ببینید؟!

قراربود غزلی شود از ته دل از طرف کسی که می دانم می خواهدم:

                                                                              "  دعایش کنید"

من دل به کسی دادم کودلبر ودلدار است            

                                               برعقل دل وجانم او سروروسالاراست

من عاشقم و واله من مستم و دل داده       

                                          برحال دلم شاهد این سرخی رخسار است

یک عمر پیش گشتم هی رفتم وبرگشتم

                                        آنچه که به من بگذشت نه در حد گفتاراست

    .

    .

    .

اندر خم گیسوی پریچهره نگارم                 

                          عمریست که گویند که مجنون وخمارم

ساغرزنم ومست شوم زعشق جگر سوز

                                  آخر به که گویم که گرفتار دهانم...

پس از روزهایی بلند

   بر پنجره تاریکم نوری روئید

        ونسیم خنکی وجود خفته مرا تکان داد

                          وهنوز من

                        ریشه های ذهنم را در ماسه های خاطره نبرده بودم

                                                                        که بیدار شدم.

پس از روزهایی بلند

   گرمای دستی روی سایه سردم افتاد

                  وگرمای حضورش تکانم داد.

                      وهنوز من

                           لحظه های تنهایی ام را

                            در صحنه تاریک زندگیم رها نکرده بودم

                                                                       که بیدار شدم.

پس از روزهایی بلند

        لرزشی برمرداب مرده زمان افتاد

             ووزشی آمد ورفتش رادر وجودم رها کرد

                            وهنوز من

                                      دردریای خاطره نلغزیده بودم

                                                                       که بیدارشدم.

پس از روزهایی بلند

          ثانیه ای گذشت

          پرتویی دردرون پنجره ام جان سپرد

                دستی گرمایش را از سایه سردم کشید و

                            وزشی در مرداب زمان یخ بست.

                        وهنوز من بیدارنشده بودم که در رویایی دیگر فرو رفتم.

دوباره برگ درختان شدند زندانی

ولی چه فایده وقتی که تو نمی دانی

کلاغهای سیاهی به من خبر دادند

که باد برده تورا با خودش به مهمانی

دوباره پلک مراخواب می برد آرام

 وبعد سهم من از خواب چشم بارانی

گل من گریه مکن

که در آئینه اشک تو غم من پیداست

قطره اشک تو داند که دل من دریاست

گل من گریه مکن

سخن از عشق مخواه که سکوتت زیباست

من وتو می دانیم چه غمی در دل ماست

      لاف عشق وگله از یار زهی لاف دروغ       

                                     عشق بازان چنین مستحق هجرانند

 اون مطلبهایی رو که زیرش نام نویسنده وشاعر نداره مال خودمه٬اینم همین طور:

اونقدر نگات قشنگ بود

که وقتی بهم نگاه می کردی می مردم

می مردم از حسادت

اصلا" فکر اینکه اون چشای قشنگو

همه ببینن دیوونم می کرد.

اونقدر دیوونه می شدم که دلم می خواست٬

توی قفس عشق خودم اسیرت کنم تا

هیشکی نگاتو نبینه

ولی نه بازم نشد

چشام ظرفیت اینهمه قشنگیو نداشت

واسه این بود که برای همیشه از پیشت رفتم!!!!!!